WegeMaluch.pl

FB TW G+ Zarejestruj Rejestacja / Login

Porady psychologa

Jak nazywać narządy płciowe

nazywanie czesci intymnychO nazywaniu narządów płciowych napisano już wiele książek, również tych dla dzieci. „Wielka księga cipek” i „Wielka księga siusiaków” (Wydawnictwo Czarna Owieczka, autorzy: Dan Höjer, Gunilla Kvarnström) miały nie lada wpływ na wygrzebanie tematu na światło dzienne. Czy to jednak wpłynęło na nasze zapatrywania dotyczące nazywania w obecności dzieci ich i naszych narządów płciowych? Mówimy o nich swobodnie czy z zażenowaniem? Jaki mamy stosunek do własnych narządów płciowych? Jak reagujemy na nazewnictwo usłyszane w innej rodzinie, gdy nie przystaje do naszego?

Gdy chcemy rozmawiać o tym jak nazywać narządy płciowe dzieci, jakiego nazewnictwa ich uczyć musimy sobie odpowiedzieć najpierw na powyższe pytania. Odpowiedzi na nie mają bowiem niebagatelny wpływ na podejmowane przez nas w tej kwestii decyzje. Oczywiście bardzo duży wpływ na stosowane słownictwo ma wychowanie, doświadczenia życiowe, a nawet doświadczenia seksualne.

Bywa, że rodzice chcą być nader postępowi i używają nomenklatury ze słownictwa dorosłych: np.: pochwa i penis. Są zadowoleni, że dziecko używa takich właśnie sformułowań. Jednak sami używając tych słów publicznie ściszają głos, krępują się, mają poczucie, że penis i pochwa ich niejako odsłaniają, jakby byli w gabinecie ginekologicznym. Dzieci natychmiast wyczuwają taki niejasny komunikat i szybko wypraktykują w obecności innych dorosłych reakcje na te terminy, błyskawicznie zorientując się, że budzą zmieszanie, zażenowanie. Mogą nawet zostać skarcone przez innych dorosłych. Czy zatem taka odwaga w nomenklaturze, za którą nie idzie wewnętrzna internalizacja ma sens?

nazywanie czesci intymnychO nazywaniu narządów płciowych napisano już wiele książek, również tych dla dzieci. „Wielka księga cipek” i „Wielka księga siusiaków” (Wydawnictwo Czarna Owieczka, autorzy: Dan Höjer, Gunilla Kvarnström) miały nie lada wpływ na wygrzebanie tematu na światło dzienne. Czy to jednak wpłynęło na nasze zapatrywania dotyczące nazywania w obecności dzieci ich i naszych narządów płciowych? Mówimy o nich swobodnie czy z zażenowaniem? Jaki mamy stosunek do własnych narządów płciowych? Jak reagujemy na nazewnictwo usłyszane w innej rodzinie, gdy nie przystaje do naszego?

Gdy chcemy rozmawiać o tym jak nazywać narządy płciowe dzieci, jakiego nazewnictwa ich uczyć musimy sobie odpowiedzieć najpierw na powyższe pytania. Odpowiedzi na nie mają bowiem niebagatelny wpływ na podejmowane przez nas w tej kwestii decyzje. Oczywiście bardzo duży wpływ na stosowane słownictwo ma wychowanie, doświadczenia życiowe, a nawet doświadczenia seksualne.

Bywa, że rodzice chcą być nader postępowi i używają nomenklatury ze słownictwa dorosłych: np.: pochwa i penis. Są zadowoleni, że dziecko używa takich właśnie sformułowań. Jednak sami używając tych słów publicznie ściszają głos, krępują się, mają poczucie, że penis i pochwa ich niejako odsłaniają, jakby byli w gabinecie ginekologicznym. Dzieci natychmiast wyczuwają taki niejasny komunikat i szybko wypraktykują w obecności innych dorosłych reakcje na te terminy, błyskawicznie zorientując się, że budzą zmieszanie, zażenowanie. Mogą nawet zostać skarcone przez innych dorosłych. Czy zatem taka odwaga w nomenklaturze, za którą nie idzie wewnętrzna internalizacja ma sens?

jak mówić

kobieta tylemJak mówić o narządach płciowych?

Znam dziewczynkę, która używała słowa penis mając 3,5 roku, czym często wzbudzała ogromne, acz niekoniecznie przychylne zainteresowanie otoczenia. Gdy chciała wprawić rodziców w zakłopotanie, by ukarać ich za to, że nie chcą kupić jej jakiejś zabawki, stawała na środku sklepu i zaczynała swoją improwizowaną piosenkę o penisowym drzewku, na którym rosną penisy. Jej cienki perlisty głos niósł się po salach sklepowych, a rodzice zawstydzeni z rumieńcami na twarzy cedzili: bądź cicho! W końcu dla świętego spokoju kupowali upatrzoną przez dziewczynkę zabawkę i szybko opuszczali supermarket. Zatem łatwo się domyśleć, że terminy, których chcemy używać wraz z dzieckiem określające narządy płciowe, powinny być przede wszystkim nazwami, które są nam bliskie, których się nie wstydzimy.

Niebagatelne znaczenie ma również nasza osobista „komunikacja” z naszymi narządami płciowymi. Celowo użyłam słowa komunikacja, ponieważ nazywanie ich jest niejako konsekwencją naszego stosunku do nich, który może być: oficjalny, czuły, delikatny, szorstki, pieszczotliwy, medyczny, infantylny, przyjacielski, unikowy, seksualny, fizjologiczny itd.

naga kobietaZależnie od naszych relacji z naszymi narządami dobieramy odpowiednie słownictwo. Kobieta/matka, może zależnie od jej stosunku do swoich genitaliów, nazywać je: pochwą, cipką, kuciapką, pusią, pierożkiem, kwiatuszkiem, myszką, muszelką, waginą, pipką, sromem, szparką, kreską, brzoskwinką, broszką, kobiecością, bułeczką, łonem itp. Po przeczytaniu tych terminów niejedna kobieta powie: o nie, to nie dla mnie, a ta nazwa jest w porządku, a ta jest mi bliska. Polecam spróbować nazwać swoje genitalia na próbę jednym z tych terminów i niejako „porozmawiać” ze swoimi narządami płciowymi z użyciem tej konkretnej nazwy. Wtedy łatwo można zauważyć, że niektóre z tych terminów są bardziej neutralne, inne kojarzą się z czymś zupełnie innym niż narządy płciowe, czymś do jedzenia, tak jakby odsuwały naszą uwagę, jakby były ucieczką od tego, czym nasze narządy w rzeczywistości są i do czego nam służą. To przypomina trochę zwracanie się do siostry per siostra, a nie jej imieniem, tak jakby uwikłanie rodzinne nie pozwalało nam spojrzeć na nią jako całkowicie indywidualną odrębną osobę. Nie ma w tym oczywiście niczego złego, ale trochę wpływa na dobór słownictwa.

'wstydliwe' terminy

Przyjrzyjmy nagi czlowiek 2się jeszcze terminom jakich mogą użyć mężczyźni/tatusiowie w kontakcie ze swoim narządem płciowym: penis, parówka, fiutek, różdżka, klejnoty, fujarka, siusiak, członek, prącie, jajka, wąż, fallus. Celowo zarówno w przypadku Pań jak i Panów pominęłam słowa uznane za wulgarne, ponieważ z oczywistych względów uważam je za niestosowne w ustach dziecka i powinny zostać zachowane wyłącznie do intymnych kontaktów z partnerem/partnerką i za jej/jego zgodą.

Mam poczucie, że znacznie więcej panów niż pań mogłoby pochwalić się „rozmowami” ze swoimi narządami płciowymi. Być może z racji większej zewnętrznej reprezentacji tychże u mężczyzn. Słownictwo jakiego chętniej używają mężczyźni do nazywania swoich genitaliów częściej wiąże się z seksem, z dodawaniem sobie animuszu w sprawach łóżkowych lub dumą z posiadanego narządu.

Kobiety znacznie częściej chowają się za delikatnymi wręcz infantylnymi nazwami, które uciekają od spraw seksualnych i raczej odnoszą się kształtem i wyglądem do narządów i zupełni nie opisują ich funkcji oraz nie są zarezerwowane wyłącznie dla tych narządów. I tu widać ogromny wpływ wychowania odmiennego dla chłopców i dziewczynek. Rzecz w tym, żeby spośród tych i innych nazw genitaliów starać się wybierać te, za pośrednictwem których łatwo komunikujemy się ze swoimi narządami, nie są wulgarne i w jakiś sposób określają funkcję lub są przypisane tylko do tego organu. Dzięki temu dzieci będą widziały autentyczność w wymawianiu tych słów przez swoich rodziców, nie będą miały poczucia wstydu z powodu ich stosowania i będą się czuły pewnie.

kiedy rozmawiać

dziecko i piersKiedy rozmawiać o częściach intymnych naszego ciała?

Gdy już dobierzemy odpowiednie terminy to jak długo powinniśmy czekać na ich użycie w obecności dziecka? Kiedy uczyć je nazywania genitaliów? Nie ma lepszego momentu niż narodziny dziecka. Od pierwszych chwil, dni, miesięcy myjąc, kąpiąc, przewijając możemy używać słów, które nam odpowiadają. To nie znaczy, że mamy fiksować się na nazywaniu narządów płciowych dziecka by szybko zapadła mu w pamięci konkretna nazwa. Jednak rodzice, gdy już ustalą nomenklaturę stosowną dla ich malucha i bliską im samym, powinni swobodnie używać jej w domu w stosunku do własnych i dziecka narządów płciowych wtedy gdy zachodzi taka konieczność.

Pamiętajmy jednak, iż może się zdarzyć, że wasze dziecko odwiedzi w domu kolegę lub koleżankę, który używa innej nazwy narządu, bardziej lub mniej dla was swoistej. Czy wtedy powiemy naszemu dziecku, że ta nazwa nie jest właściwa? Oburzymy się? Okażemy dezaprobatę? Pamiętajcie, że dziecko będzie wzorowało się na waszej reakcji. Zawsze możecie powiedzieć, że ludzie różnie nazywają genitalia i każdy robi to tak, jak mu najładniej brzmi, jak mu pasuje i że nie ma w tym nic złego. A jeśli dziecko użyje wulgarnego terminu, to śmiało i otwarcie powiedzcie, że wolicie własną nazwę i nie epatujcie zgorszeniem. Dzięki temu maluch szybko o nim zapomni, bo skoro nie wzbudza wielkich emocji, to nie jest wart zainteresowania.

tamara kurowska, psycholog


Tamara Kurowska, studiowała Psychologię Kliniczną Dziecka na UW, została muzykoterapeutką. Gotująca z przyjemnością weganka. Aktywistka na rzecz równości, otwartości i tolerancji społecznej. Wystarczająco dobra mama 3,5-letniej Klary.

 







Cieszymy się, że tu trafiłaś / trafiłeś.

Prowadzimy prace nad przygotowaniem wersji mobilnej portalu wegemaluch.pl

Ta wersja platformy mobilnej jest w fazie testów! Prosimy o cierpliwość! (niektóre funkcje mogą nie działać w tej chwili)

 

  • 1
  • 2
  • 3
Poprzedni Następny
Bieganie z psem od A do Z cz.4

Bieganie z psem od A do Z cz.4

Psycholog

Metodą obserwacji - zakładamy psu szelki, bierzemy psa na smyczy i ruszamy kawałek biegiem (do 500-1000m) obserwując Czy pies będzie biegł z przodu, czy z boku? Większość psiaków chwilę poskacze...

Bieganie z psem od A do Z cz.3

Bieganie z psem od A do Z cz.3

Psycholog

Gdzie mieszkamy, gdzie możemy biegać? – od okolicy do biegania i predyspozycji psa zależy przygotowanie i potrzebny sprzęt. Jeśli mamy 1,5 rocznego, zdrowego, posłusznego wyżła, który nie ucieka i nie...

Bieganie z psem od A do Z cz.2

Bieganie z psem od A do Z cz.2

Psycholog

Należy zawsze pamiętać, że podstawową potrzebą psa nie jest zmęczenie fizyczne, a intelektualne, kontakt z nami, nauka, zabawa. Bieganie jest dobrym uzupełnieniem, ale pies którego próbujemy zmęczyć fizycznie nie ucząc niczego...

Bieganie z psem od A do Z cz.1

Bieganie z psem od A do Z cz.1

Psycholog

Bieganie to wspaniały sport, coraz bardziej popularny- nie wymaga specjalnego sprzętu, tylko wygodne buty, dres i przestrzeń. Biegacz zwykle poświęca na swoją pasję coraz więcej i więcej czasu. Nic dziwnego, że...

Kąpiel z dzieckiem i nagość

Kąpiel z dzieckiem i nagość

Psycholog

Dla niektórych rodziców kąpiel z własnym dzieckiem to temat tabu. Dla innych nie. Tymczasem wyraźnie zależy to od życiowych doświadczeń i kontekstu kulturowego. To, co dla Polaków jest często perwersyjne...

Jaka rasa psa najlepsza dla rodziny z dzieckiem? cz2

Jaka rasa psa najlepsza dla rodziny z dz…

Psycholog

W pierwszej części artykułu opisałam rasy psów, które są najczęściej polecane rodzicom z dziećmi. (pierwsza część dostępna ► tutaj ◄) Nie opisałam wielu pozostałych ras, ponieważ nie są tak często...

Jaka rasa psa najlepsza dla rodziny z dzieckiem? cz1

Jaka rasa psa najlepsza dla rodziny z dz…

Psycholog

To pytanie bardzo często słyszymy my trenerzy. Zwykle oczekuje się od nas potwierdzenia obiegowych opinii, np, że najlepszy labrador, golden, beagle, a amstaff to wykluczony. Niestety prawda leży gdzieś po...

Depresja u dzieci i młodzieży

Depresja u dzieci i młodzieży

Psycholog

Próbujesz rozmawiać – cisza, proponujesz różnorodne aktywności – zamiast radości i zapału, odpowiada ci płacz, wzruszenie ramion. Zaczynasz coraz bardziej i mocniej wypytywać dziecko, nauczycieli, ale nie uzyskujesz odpowiedzi. I...

Dlaczego rozmowy o śmierci są trudne?

Dlaczego rozmowy o śmierci są trudne?

Psycholog

Ponieważ strach przed unicestwieniem jest najgłębszym, pierwotnym lękiem człowieka. Boimy się tak naprawdę niewiadomej, co ze mną będzie zadajemy sobie pytanie? Jest to jeden z najtrudniejszych tematów, my nie chcemy słyszeć...

Atopicy, łączcie siły i myślcie pozytywnie!

Atopicy, łączcie siły i myślcie pozytywn…

Psycholog

19 października odbyło się kolejne spotkanie w ramach projektu Halo! ATOPIA. Tym razem rodzice chorych dzieci spotkali się z psychologiem (Joanna Miniszewska) i dermatologiem (prof. Anna Zalewska-Janowska) rozwijającymi w Polsce...

Bezbolesny powrót z wakacji

Bezbolesny powrót z wakacji

Psycholog

Powroty z wakacji nie są miłe. Wracamy opaleni, zrelaksowani i wyciszeni, właściwie gotowi na to, aby w końcu otworzyć się na uroki życia i nagle musimy skonfrontować się z twardą...

Usunęłabym ze swojego słownika etykietę 'dziecko'

Usunęłabym ze swojego słownika etykietę …

Psycholog

Dyskryminacja ze względu na płeć, rasę czy pochodzenie wciąż istnieje, ale przynajmniej  nie jest poprawna politycznie, a czasami jest ścigana przez prawo. Tymczasem dyskryminacja ze względu na młody wiek jest stosowana i...

Nie martwmy się o najbliższych!

Nie martwmy się o najbliższych!

Psycholog

Oczekiwania, jakie mamy w stosunku do ważnych dla nas ludzi mają ogromny wpływ na osiągane przez nich efekty w wybranej dziedzinie życia.Dla wielu osób informacja ta wydaje się mało prawdopodobna...

Na wakacje razem czy osobno?

Na wakacje razem czy osobno?

Psycholog

Nie będzie dla nikogo zaskoczeniem, że wspólne wyjazdy bardzo cementują związek, tak naprawdę jest to czas sprawdzenia jak czujemy się w prawdziwej bliskości z naszym partnerem.Wspólny pobyt jest sprawdzianem związku...

Czy poczucie winy musi być nieodłączną częścią macierzyństwa?

Czy poczucie winy musi być nieodłączną c…

Psycholog

Poczucia winy doświadczamy wtedy, kiedy nasze zachowanie jest niezgodne z systemem wartości, w który wierzymy. Jako mechanizm pełni rolę strażnika ważnych dla nas przekonań. Poczucie winy odczuwamy jako dyskomfort emocjonalny, jest...

Kciuk, czy smoczek - okiem psychologa

Kciuk, czy smoczek - okiem psychologa

Psycholog

Przestańmy słuchać specjalistów, zacznijmy ufać naszym dzieciom, powiem więcej uczmy się od naszych dzieci zaufania do naszej natury, do naszego ciała i jego spontanicznych ruchów. Każdy maluszek to osobny przypadek, wiec...

Roczne dziecko bije mnie i szczypie - co mam robić?

Roczne dziecko bije mnie i szczypie - co…

Psycholog

Dziecko wyraża w ten sposób brak zgody na nasze zakazy, w późniejszym wieku pyskuje, a jeszcze potem trzaska drzwiami. Pozwolenie dziecku na wyrażenie złości jest konieczne dla jego prawidłowego rozwoju. Zawsze...

Dlaczego dzieci nas nie słuchają?

Dlaczego dzieci nas nie słuchają?

Psycholog

Czy wiecie jak przygotowuje się pingwiny do występów? Najpierw okazuje się im zainteresowanie, słucha, czego potrzebują, potem spełnia się ich potrzeby, a na końcu trener mówi, co mają zrobić.Z dziećmi...

Jak przezwyciężyć lęki u dziecka?

Jak przezwyciężyć lęki u dziecka?

Psycholog

Wszystko to, z czym walczymy staje się naszym wrogiem.Jeśli chcemy, aby dziecko przestało bać się trzeba paradoksalnie uspokoić go, że strach to coś normalnego. Dzieci uwielbiają, kiedy mówimy, że my...

Jak rozwijać poczucie własnej wartości u dziecka?

Jak rozwijać poczucie własnej wartości u…

Psycholog

Stabilne poczucie własnej wartości pozwala nam dokonywać w życiu właściwych wyborów. Osoba, która ma wysoką samoocenę sama dobrze czuje się ze sobą i inni dobrze czują się z nią.Kluczem do...

Jak radzić sobie z napadami złości u dzieci?

Jak radzić sobie z napadami złości u dzi…

Psycholog

Złość to emocja jak każda inna, przy jej pomocy dziecko wyraża swoje niezadowolenie i tym samym wyrzuca z siebie niekorzystną energię. Każdy z nas przychodzi na świat z wrodzonymi predyspozycjami, dlatego...

Wegemaluch.pl Udostępnia materiały na licencji CC BY-NC-ND 4.0 Międzynarodowe. Materiały nieoznaczone CC BY-NC-ND 4.0 - Copyright by WegeMaluch.pl & MagYa 2011-2014. All rights reserved.

Wróć na górę

O Wegemaluch    O Nas    Regulaminy    Polityka Prywatności    Reklama    Promocja    Patronat    Admin    Kontakt    Faq    RSS    Toolbar

coffe Jesteś pewny by przełączyć w wersję dla komputerów stacjonarnych PC?